48

Carrie Meijer en Ies Schute

Carrie Meijer | Ies Schute

Twee meester-illuminatoren*

Monnikenwerk  en vertellingen 

1 t/m 9 februari 2020 – verlengd t/m 16 februari

Carrie Meijer en Ies Schute, de hokjesgeest voorbij.
In haar sfeervolle werk toont Ies Schute aan dat zij een fabelachtige verteller is. Het werk ontstaat door te doen. Alles met de hand, langzaam, zorgvuldig en geconcentreerd. Dat kenmerkt ook de nieuwe zwart-wit pentekeningen van Carrie Meijer. Monnikenwerk van grote zuiverheid.

*vrij naar Orhan Pamuk Ik heet Karmozijn


Carrie Meijer

Monnikenwerk

Een intrigerend patroon vult het papier. Carrie Meijer tekent met rotringpen. Toegewijd als een monnik volgt ze minutieus het lijnenspel, dat is ontstaan door eerdere handtekeningen met behulp van de computer te transformeren. Het zwart van de inkt en het witte papier verbinden zich tot geometrische structuren in ritmische variatie. Door die afwisseling in de compositie, het handschrift en de textuur van het papier toont het werk zich levendig en geraffineerd, met een verrassende diepte.


Ies Schute

Vertellingen

Structuren, kleur, planten, een dier dat steeds opduikt, gestaltes, teksten. Ies Schute onderzoekt en vertolkt het bestaan. Ze brengt voorwerpen, teksten en foto’s die ze tegenkomt samen. Gaandeweg worden verbanden voelbaar in kleur, vorm en tijd. Als in een dagboek noteert ze de motieven die op deze manier betekenis krijgen. Het werk ontstaat door te doen. Een stroom van geschilderde beeldfragmenten op papier, als filmstills in de tijd, met een lading die de energie van het moment weerspiegelt.


De opening

Carrie Meijer en Ies Schute

NO WORDS

Woorden die vandaag gelden kunnen morgen anders zijn.*

Ik heet Marcel en vandaag open ik niet met zóveel woorden deze tentoonstelling…

Nee, niet met zoveel woorden. En vast liggen die woorden helemaal niet ook al staan er hier enkele op dit papier gekrabbeld – een probatio pennae, ik probeer mijn pen. Het is meer een ‘Gaan waar de woorden gaan’ .** Uit het ene verhaal schilder ik het andere, zoals Ies dat dagdagelijks doet: ‘Zoals het je overkomt’.* Puttend uit teksten, foto’s, handelingen, gebeurtenissen en florale notities van vergankelijke seizoenen. Gaandeweg in de tijd samenvloeiend groeit een In Liefde Bloeyende stroom structuren, fragmenten van vormen en kleuren aaneen tot spirituele votieven op het rustgevende formaat van een A4-tje. Met een intens, donker dreigend of juist lichte boodschap of betekenis. Geordende materie in een eigen vocabulaire geboekstaafd. Concrete Poëzie?

‘Niet met zoveel woorden’ is de titel van een tentoonstelling in het museum Kröller-Müller, Otterlo, die ook vandaag opent. Men zegt: ‘een grote variëteit aan kunstwerken uit de collectie waarin woorden, letters, zinnen en tekstfragmenten een prominente rol spelen’.

Monnikenwerk en vertellingen. Uit de meesterlijke roman ‘Ik heet Karmozijn’ van Nobel-laureaat Orhan Pamuk citeer ik:

“Een grote Europese meester-illuminator liep een keer met een andere grote meester-illuminator door het Europese struweel, converserend over kunst en meesterschap. Al kuierend kwamen ze bij de rand van een bos. De beste meester van de twee zei tegen de ander: ‘Om volgens de nieuwe stijl te schilderen moet je zo’n vaardigheid hebben dat als je één van de bomen uit dat bos geschilderd hebt, iemand die dat schilderij gezien heeft desgewenst hierheen kan komen en die boom zo kan herkennen.’

Ik, de nederige tekening van een boom die u hier ziet, dank God uit het diepst van mijn hart dat ik niet op die manier ben afgebeeld. Niet omdat ik, als ik op Europese wijze geschilderd was, bang zou zijn dat alle honden van Istanboel zouden denken dat ik echt was en tegen mij aan zouden plassen. Maar omdat ik niet een boom wil zijn maar zijn betekenis.”

De penneproeven die Carrie in haar cel (lees: atelier) met uitzicht op Chinese kerk-kalligrafiën uit haar twintigste-eeuwse ganzenveer – de Rotring-pen – laat vloeien zijn als een Asemisch schrift zonder specifieke semantische inhoud. Het kan door elke lezer op een volstrekt andere manier worden gelezen. De taal van de schrijver (Carrie) en die van de lezer (u) kunnen dezelfde of juist niet zijn. Een soort logogrammen? Bij zulk gecompliceerd schrift wordt voor elk woord, grafeem of begrip een apart symbool gebruikt, zoals in Chinese talen. Dit in tegenstelling tot een fonogram, waarin juist de fonemen worden weergegeven. Homo Duplex!

Geen woorden maar daden in Carrie’s werk. Een ritmisch fugaal klankschrift, een vlucht waarin fenomenale meerstemmigheid en gevarieerde herhaling een hoofdrol spelen.

Kunstlokaal №8 en de beide exposanten nodigen u van harte uit deze prachtige uitstalling te vervolmaken door het aanbrengen van vele rode stippen die ik voor u heb klaargelegd.

Mijn schoonschrijverij geeft slechts blijk van mijn hoogst particuliere spinsels die mij brachten tot het aaneenrijgen van deze dualiteit.

Ik hoop dat u evenveel geniet als ik van dit samenraapsel.

‘Als alles op zijn plek valt, dan is het klaar’.*

© Marcel Prins, 1 februari 2020


In de pers

 Heerenveense Courant, 4 februari 2020

Aandachtige duotentoonstelling bij Kunstlokaal No.8

De schrijver van het boekje bij de duo-tentoonstelling op dit moment in Kunstlokaal No.8 heeft gelijk… Lees meer.
Jurjen K. van der Hoek

Leeuwarder Courant, vrijdag 7 februari 2020

Uitersten

Bij Kunstlokaal No. 8 in Jubbega is een kortlopende, maar spannende expositie te zien. In de gezamenlijke presentatie van Ies Schute en Carrie Meijer komen uitersten mooi samen.
Dirk van Ginkel

Artikel door Dirk van Ginkel over Carrie Meijer en Ies Schute

Boekje Carrie Meijer en Ies Schute

Boekje van deze tentoonstelling

Bestellen